<$BlogRSDUrl$>

Friday, November 25, 2005

Rotterdam 13-11-2005

We zijn weer veilig thuis.
Hebben we India overleefd zonder ziek te worden of reizigers diarree te krijgen, zijn we bij terugkomst gelijk verkoudenna een mooie herfstrit van Schiphol naar Overschie.
India is het land van de tegenstellingen. De bekendste natuurlijk de enorme kloof tussen arm en rijk. Maar er zijn meer tegenstellingen.
Naast de ontzettend lekkere geuren van gerechten met kruiden en specerijen, een stukje verder is de stank van het open riool en de vuilnis niet te harden.
Daarnaast de verschillen in techniek. Fietsen en ricksha's hebben geen versnellingen, terwijl de eigenaar wel een mobiele telefoon met camera heeft.Alle procedures in het land, van het aanmelden van je bagage voor de trein tot het inchecken in een hotel, gaan strikt volgens de regels. Maar het verkeer is een enorme chaos!
Nee schudden terwijl ze ja bedoelen. Dit laatste gebeurde ons de eerste dag. 's Avonds vroegen we aan een taxi chauffeur of hij ons naar het hotel kon brengen. De chauffeur schudde zijn hoofd. Ik vroeg het nogmaals omdat ik dacht dat hij ons niet begreep. Weer schudde hij zijn hoofd heen en weer. Vreemd dat hij ons niet weg wil brengen, dan zoeken we wel een ander. Met de volgende chauffeur verliep het precies hetzelfde. Pas bij de derde taxi zei Chantal: "Betekent het heen en weer schudden hier niet ja, in plaats van nee?" Oeps, dat is waar ook. Bleek dat alle chauffeurs "ja" hadden gezegd op mijn vraag of ze ons naar het hotel konden brengen. Zij begrepen dan weer niet dat wij wegliepen.
Al met al is India een leuk fiets-land. Zeker de moeite waard en voor herhaling vatbaar!

Monday, November 14, 2005


Delhi 12-11-2005

Vanuit Shimla beginnen we aan de laatste etappe van deze reis. De geplande afstand naar de volgende stad blijkt niet te kloppen. Op de kaart staat 65 km, maar in werkelijkheid blijkt het 105 km te zijn. 's Middags zien we al dat we dit niet gaan halen. Na wat navragen blijkt dat er op de helft van de route een dorpje ligt met een guest -house. Dat wordt onze bestemming voor vandaag. Een uur voor donker komen we aan. We vinden een "rest-house", maar het blijkt dat deze van de overheid zijn, en je van te voren een boeking moet hebben. Alle kamers staan leeg, maar we mogen er met geen mogelijkheid in. Dan maar doorfietsen.
De weg gaat langzaam naar beneden en we schieten best op. Na een half uur in het donker te hebben gereden komen we langs een wegrestaurantje met een bord guest-house. Dat is mazzel hebben. De eigenaar twijfelt een beetje als we een kamer willen hebben. Het blijkt dat hij het guest-house nog aan het bouwen is, maar het is bijna af. We zijn al blij dat we een plekje hebben. De eigenaar is erg behulpzaam en kookt zelfs nog een maaltijd voor ons. Wanneer we willen gaan slapen, zien we twee enorme spinnen tegen de muur zitten. De diameter is ca 15 centimeter. Wanneer het licht uitgaat, kunnen we niet in slaap vallen. Overal kriebelt het. Pas als we ons muggennet ophangen om het bed tegen deze insluipers te beschermen, vallen we in slaap.

Na een aantal dagen fietsen laten we de Himalaya achter ons en fietsen over het platteland naar de stad Haridwar. Dit is een heilige stad van de Hindoes aan de oever van de Ganges. Deze stad trekt veel pelgrims en er worden veel rituelen uitgevoerd aan de oever van de rivier. Nadat we zijn ingecheckt in het hotel blijkt dat er in de kamer naast ons nog twee Nederlandse fietsers zitten. Een zeldzaamheid aangezien we in de afgelopen weken geen buitenlandse fietsers zijn tegengekomen.
's Avonds nemen we deel aan de vuur-ceremonie aan de oever van de rivier. Nadat een priester wat geluiden heeft uitgestoten laten we een mandje met bloemen en een brandende kaars met de stroming meevoeren in het maanlicht. Het schijnt geluk te brengen.
De treinreis vanuit Haridwar terug naar Delhi verloopt zonder problemen op het rustige stationnetje.
De laatste dag in Delhi bezoeken we een aantal bezienswaardigheden. We huren voor zes euro de halve dag een auto-ricksha, die ons naar alle plekken van de stad rijdt en telkens blijft wachten. Wat een luxe.

Het inchecken bij Aeroflot voor de vlucht terug naar Nederland is een financiƫle tegenvaller. Onze bagage weegt slechts 20 kg pp. (fietsen en bagage) wat is toegestaan. Maar dan moeten we ook nog de handbagage op de weegschaal leggen. Dit hebben we nog nooit meegemaakt, maar we moeten wel voor het gewicht van de handbagage betalen. Ruim 160 euro voor twee stuks van vier kilo. Hier kun je in India met twee personen 10 dagen als een koning van leven.
Al met al is India een leuk land en vooral de Himalaya is onze favoriet.

Saturday, November 05, 2005

Shimla 05-11-2005

Van de week was het hier Diwali. Een van de grootste Hindoe feesten. Het lijkt voor ons erg op oud en nieuw. Vuurwerk, versiering, drank en zoetigheid.

Tot aan de stad Kullu zijn we over de "grote" wegen gereden en we wilden wel iets avontuurlijkers. Op de kaart zagen we een stippellijn die de richting op ging waar we heen wilden. Er zat een pas in van 3200 meter (Jaloorie pas) om het nog leuker te maken. Hoger dan 3200 meter kunnen we toch niet gaan omdat het al winter wordt.
De weg blijkt uit een hobbelig soort asfalt met gaten te bestaan. De eerste dag komen we tot een klein gehuchtje op 1700 meter hoogte. 's Avonds vieren we Diwali met de familie van een piepklein restaurantje. (slechts een tafel). Nog voor 19:00 valt de stroom uit. Alle Diwali versieringen trekken meer stroom dan het elektriciteitsbedrijf kan leveren. Dit was zelfs vooraf aangekondigd in de krant en de meeste mensen hebben de kaarsen al klaar staan.
's Ochtends gaan we verder met klimmen. De laatste 10 kilometer naar de pas moeten we nog 1400 meter stijgen. Dat is gemiddeld 14%, en is de langste steilste weg die we ooit gedaan hebben. Pas aan het eind van de middag zijn we boven en hebben meer gelopen dan gefietst. De andere kant is net zo steil naar beneden en het wegdek laat neit toe om harder dan 15 km/u te rijden. Het is koud tijdens het afdalen en moeten regelmatig stoppen om de vingers aan de velgen op te warmen.
's Avonds worden we bij een familie uitgenodigd als we op zoek zijn naar een hotel. Na het thee drinken willen ze ons iets van de lokale cultuur laten zien. Daar zeggen we geen nee tegen, en ik pak alvast mijn camera. Prompt wordt er een DVD opgezet en even later kijken we naar in klederdracht dansende en zingende mensen.
Een fietsvakantie is pas een avontuur als je tot het uiterste van jezelf gaat. Daar kan je later het hardst om lachen. En daar waren hier slechts negen dagen van continue fietsen voor nodig.
Na de Jaloorie pas zitten we weer op 750 meter hoogte. Het volgende dorp ligt 60 km verder en op de kaart zien we dat er een klim in zit. Hoe lang of hoe hoog weten we niet. Aan het eind van de middag wordt het spannend. We moeten nog 15 km en met een gemiddelde van 7 km/u gaat het minstens twee uur duren als we niet zouden rusten. We hebben nog twee uur voordat het donker is. 's Nachts fietsen op bergweggetjes in India is niet onze grootste hobby en we zetten alles op alles om voor donker aan te komen.
Na een half uur begint het te regenen en te onweren, en de donkere wolken zorgen al dat het schemerig wordt. De spieren en knieen doen nog pijn van de klim van gisteren. Een kwartier later veranderd de regen in sneeuw. We hebben geen zin en tijd om de beenstukken aan te trekken, er zat immers toch al weinig gevoel meer in.
Het landschap kleurt wit en het laatste half uur in het donker is hierdoor nog te doen. Uiteindelijk komen we bij een hotel als twee koude uitgeputte sneeuwpoppen. Het dorp blijkt op 2750 meter te liggen. Dezelfde avond passen we de route aan om het wat rustiger aan te gaan doen. Het is immers vakantie.
Als we de volgende ochtend vertrekken zien we dat alle bergtoppen wit zijn, en nu hebben we echt het gevoel dat we in de Himalaya zijn.

In Shimla houden we een rustdag. De stad is een populair vakantieoord voor Indiers. We kunnen hier niet over straat lopen zonder dat er mensen vragen of ze met ons op de foto mogen. Er zijn meer foto's gemaakt van ons, dan dat wij van Indiers gemaakt hebben.
Door de stad lopen veel apen. De brutale apen stelen alles wat los en vast zit, en als ze maar denken dat je iets eetbaars hebt, ben je de klos. Om de balkons van de huizen zijn kooien geconstrueerd, zodat de planten en het wasgoed niet gestolen wordt. Een vreemde gewaarwoording dat de mensen in kooien moeten wonen vanwege de apen.

Friday, October 28, 2005

Dharamsala 28-10
We zijn in Mcleodgranj vlak bij Dharamsala. Hier woont de Dalai Lama sinds deze is verbannen uit Tibet. Het is een klein toeristisch plaatsje op een hoogte van 1700 meter en heeft een hoog dreadlock-backpackers gehalte.

Het fietsen over de snelweg tussen de grote steden hebben we snel gezien. Er is ontzettend veel lawaai, en het lijkt wel of dat de claxon aan het rempedaal zit ipv de rem. Men toetert liever dan afremmen. Aan het eind van de dag ben je pikzwart van de roet en het stof.

De treinreis van Delhi naar Amritsar was niet zo eenvoudig als dat we gedacht hadden. Nadat we de kaartjes gekocht hadden, bleek dat we bij een ander kantoor kaartjes voor de fietsen moesten kopen. We moesten de fietsen voor vertrek afgeven op het goederen terrein. Dit was een open terrein met heel veel kisten en pallets en duizend Indiers, waar iedereen op en af kon lopen. Onze fietsen hier afgeven leek ons geen goed plan. Bovendien zou er in de trein waar wij mee zouden gaan geen plaats meer voor bagage zijn. Onze fietsen zouden later met een andere trein meegaan. Ik hoorde ze al zeggen:
"I am sorry sir. Your cycle is missing"
"No problem, tomorrow we have your cycle".
Dat dus niet nog een keer, nadat Aeroflot de fietsen al had vertraagd. De fietsen moesten en zouden op dezelfde trein als wij meegaan. De parcel-officer vond van niet. Zelfs een poging om de parcel afdeling om te kopen mocht niet baten. Indiers zijn blijkbaar niet erg corrupt of flexibel.
Na een " Mister you are waisting your time, please leave!" besloten we om ons maar voor de domme te houden, en proberen zelf de fietsen op de trein mee te nemen.
Toen de trein arriveerde zagen we dat er slechts een heel klein goederen wagonnetje aan de erg lange trein zat, en er echt geen mogelijkheid was om er nog maar iets in te stoppen. De machinist zei dat er aan de andere kant van de trein nog zo'n wagon zat. Wij erheen. Door de honderden mensen over het perron naar de andere kant van de trein die ca 800 meter lang was. Daar aangekomen bleek er nog een klein plaatsje voor de fietsen. Maar omdat we de fietsen niet "ingeboekt" hadden, mochten ze echt niet naar binnen. Stress dus, want onze treinkaartjes zouden ook niet meer geldig zijn als de trein zonder ons vertrok. Een jongen begon zich ermee te bemoeien en probeerde in het Indisch een plekje voor ons te regelen. Pas toen de trein al begon te rijden kregen we toestemming van een bewaker om de fietsen de coupe in te nemen. Chantal in een andere coupe dan ik, en in een rijdende trein de fietsen met tassen naar binnen proberen te krijgen, zonder dat je weet of het de ander wel lukt. Op zo'n moment komt er aardig wat zweet en vuil uit je porien.
Uiteindelijk alles in de trein en de jongen had alles al rechtgepraat bij de andere bewakers en conducteurs. De rit met deze nachttrein zou 12 uur duren, en het idee om een eersteklas kaartje in een slaapcoupe te kopen was niet helemaal gelukt. Het was een plaats voor de laagste klasse. Wel goedkoop: 4 euro pp.
Om een uur of 4 's nachts word ik gewekt door een conducteur. Het is niet toegestaan om fietsen in de coupe mee te nemen, en ik krijg een boete. De boete is een stuk duurder dan de twee treinkaartjes bij elkaar en ik ben het er niet mee eens. Ik vertel dat ik bereid ben de boete te betalen, als hij zijn naam op het bonnentje zet, zodat ik een klacht in kan dienen bij het International Ticket Office. Deze tip had ik van de jongen gekregen die ons de trein in had geholpen.
Het werkt. Ineens veranderd de conducteur en het blijkt dat hij een fanatiek wielrenner is. Tot in de ochtend blijven we praten over fietsen en besteld thee voor ons. De boete kunnen we vergeten, als we het de volgende keer maar volgens het boekje doen.

Nu we in de bergen zitten zijn de wegen een stuk rustiger geworden en is het leuk fietsen. De temperatuur varieert tussen de 22 en 28 graden. Maar deze zal afnemen zodra we hoger komen.
Het indiase eten is lekker en de Indiers zelf zijn aardig.

We kunnen hier ook de luxe hotels makkelijk betalen, maar dan mogen de fietsen niet mee op de kamer. Het lijkt erop dat het niet nodig is om in India de fiets mee te nemen, maar je weet maar nooit. De hotels waar het wel mag, moet je alleen eerst je slaapzak op het bed leggen anders blijf je aan het laken plakken.

Groeten,
Marco en Chantal

Monday, October 24, 2005

Delhi 24-10-2005

De heenreis heeft een beetje tegen gezeten. Nadat we bij het inchecken ieder 2,5 kg overgewicht hadden, moesten we van de over-ijverige incheckdame bij betalen. Maar goed dat we deze keer lichtgewicht gingen (totaal 10 kg pp + fiets).
De vlucht van Aeroflot verliep goed, en de overstap in Moskou was goed te doen. Helaas hebben we bij het arriveren in Delhi een aantal uren tevergeefs op de bagage staan wachten. Deze bleek niet vanuit Moskou mee te zijn gevlogen. Wachten dus.
Delhi is een nog veel grotere chaos dan we hadden voorgesteld. Er zijn blijkbaar geen verkeersregels. Overal waar je een gat ziet in de drukte daar rij je in. De kleinere gaten worden opgevuld door de motor-riksha's en fiets-riksha's. Daarna volgen de brommers en de fietsen. En iedereen toetert.
Tijdens een wandeling door de stad kwamen we een "oren-poetser" tegen. Deze man is een professioneel oren schoonmaker. Uit het boekje met recensie's dat hij bij zich had, bleek dat hij enorme stukken smeer uit je oren kunt toveren. Op zich wel interessant, maar het leek me niet verstandig om in India op straat iemand met een oor-instrument in je oor te laten vroeten. Pas nadat ik hem vertelde dat Delhi wel de laatste plaats op aarde is waar ik goed wil kunnen horen, gaf hij het op.
Vanmiddag kwamen de fietsen eindelijk aan. Jammergenoeg hebben ze de vlucht niet zo goed overleeft. Chantal's fiets heeft een kromme bagagedrager, geknikte ketting en een ontwrichte derailleur. Inmiddels is alles weer een beetje hersteld.
Vanavond pakken we de trein naar Amritsar, om vanuit daar naar Dharamsala te gaan fietsen.

Groeten,

Marco en Chantal

Wednesday, October 19, 2005

Vakantie!

Na een superdruk jaar is het tijd voor onze eigen fietsvakantie. Vandaar dat we van 21 Oktober tot 13 November gesloten zijn en geen bestellingen kunnen uitleveren.

Het plan is om naar Delhi in India te vliegen. Daar te trein te pakken naar Amritsar en vervolgens door de Himalaya terug te rijden richting Delhi.
We maken gelijk gebruik van deze reis om de nieuwste snufjes voor 2006 uit te proberen:

-- De nieuwe Schwalbe Marathon banden. (verkrijgbaar vanaf dit voorjaar)
-- De Ergon MR2 Magnesium handvatten met ingbouwde bar-ends.
















Wanneer we de mogelijkheid hebben om te internetten, zullen we een kort verslag hier neerzetten.

Groeten Marco en Chantal

Wednesday, January 19, 2005

Het is alweer bijna een jaar geleden sinds we de Bike4Travel Online Nieuws pagina hebben bijgewerkt. In de tussentijd is er aardig wat gebeurd met het assortiment: veel en veel groter.

We hebben er sinds deze week zelfs een website bij: http://www.bike4less.nl
Deze website is niet speciaal gericht op vakantiefietsers (er staan trouwens wel agu fietstassen op), maar de website richt zich op alle fietsers en het assortiment is betaalbaar.
Mountainbikes, fittness bikes, racefietsen zijn hier allemaal te vinden.

Neem eens een kijkje!

This page is powered by Blogger. Isn't yours?